شيعيان اماميه منتظر امامند كه ظهور مىكند و زمين را كه از ستم پر شده از عدالت پر مىكند و محمد بن حسن را امام منتظر و صاحب الزمان و قائم عصر و حجة عصر لقب داده‌اند . مورخان گويند حسن عسكرى سر دعوت را به بزرگان شيعه سپرد و ايشانرا نواب ناميد ، ابو سعيد عمرى رئيس دوازده اماميان نايب اول بود ، نميرى كه او را پى افكن طايفه نميرى دانند نايب دوم بود ، حسن بن جعفر نوبختى كه تنى چند از خاندانش دعوتگران آل على بودند نايب سوم بود . بسيارى دعوتگران مشهور كه پيشرفت مذهب اسماعيليان از ايشان بود ، از دوازده اماميان بودند چون ابن حوشب و ابن فضل يمنى كه دعوت اسمعيلى بكمك ايشان بسط يافت و ابو عبد الله شيعى كه مذهب اسمعيليان را در افريقيه رواج داد و دولت فاطميان را پى افكند . گويى اين دعوتگران جسور كه نخست عقيده دوازده امامى داشتند از طول ايام غيبت ملالت يافتند و به امام اسمعيليان كه در پرده فعاليت داشت پيوستند . اسمعيليان در ايام خفا اماميان موسوى يعنى شيعيان موساى كاظم و اسمعيليان يعنى طرفداران اسمعيل و محمد پسرش اختلاف كردند ، اسمعيليان گفتند جعفر صادق امامت را باسمعيل داد و جز يك امام نباشد و موسى را امامت نيست و بعضى اسمعيليان كه معتدلتر بودند گفتند : موسى امام بود اما چون حسن بن على امامت خويش را به فرزند نداد كه حق برادر وى بود و اسمعيل كه امام بود چون حسين بن على امامت را به پسر داد و در خاندان وى بود . بعضى اسماعيليان گفتند امام جعفر صادق امامت موسى را به تقيه گفت تا اسمعيل و فرزندان وى كه امامان درست ايشان بودند از سطوت حكام جور زحمت نه‌بينند .